มันมากกว่าเอนไม่ติด
posted on 14 Nov 2009 18:22 by zero-be
ความผิดหวังครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ ความเจ็บปวดครั้งแรก
หลังจากประกาศผลสอบมศว.ออกก็เหี่ยวไปสอบพยาบาล มหิดล
นั่งทำข้อสอบไปก็พร่ำเพ้อไป ฉันทำผิดอะไรทำไมฉันถึงเอนไม่ติดในใจมันมีคำถามมากมาย ฉันโง่หรอ ฉันเลือกคณะสูงไปหรอ
ทำไมเพื่อนติดแต่ฉันไม่ติด แล้วฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี
ความเศร้าและคำถามต่างๆมันปรดังเต็มหัวไปหมดตอนทำข้อสอบ
มาถึงตรงนี้ก็ยังไม่เลิกหวังพยายามจะเข้าไปดูปลสอบด้วยตาของตัวเอง ด้วยตัวเองโดยที่ไม่ผ่านคนอื่นสิ่งที่ผิดที่นึกได้ในตอนนี้ก็คือเราทำข้อสอบ ไปสอบ อยากติด แต่ไม่ได้เผื่อใจไว้รับความผิดหวังที่ว่าถ้ามันไม่ติดล่ะ เราคิดเอาไว้เยอะมากมายในหัว
บางที่ก็สมน้ำหน้าตัวเอง ช่วยไม่ได้ขี้เกียจเอง ถึงเพื่อนคนที่สอบติดเค้าจะเกรดน้อยกว่าเราแต่ว่าเค้าคงจะขยันกว่าเรามาก จำไว้ว่าอย่าขี้เกียจอีก เก็บความรู้สึกเอาไว้ให้ดีว่า การต้องมานั่งเสียใจที่หลังกับการขี้เกียจอ่านหนังสือแล้วเอนไม่ติดเนี่ยมันเป็นยังไง
จดจำมันไว้ให้ดี
แม้จะรู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป ควรจะเก็บไว้เป็นบทเรียนไม่สิ้นหวัง
เก็บไว้เป็นบทเรียนแล้วพัฒนาตนเองให้ดี
ถึงแม้จะรู้ดียังไงว่าควรจะทำอย่างไรแต่พอมันมาถึงจริงๆกลับทำใจให้เข้มแข็งแล้วก็ข้ามผ่านปัญหาแบบนั้นไปไม่ได้
จะให้ใจเข้มแข็งน่ะตอนนี้คงทำไม่ได้หรอก
จะให้ก้าวเดินต่อไปมองปัญหาเป็นเรื่องธรรมดา ตอนนี้มันคงทำไม่ได้หรอก
อย่าโทษตัวเอง ยังหยุดคิดไม่ได้เลยว่าเราอาจจะอ่านหนังสือแบบไม่ได้ผล ประมาณว่าอ่านผิดวิธีแบบว่าอ่านยังไงก็ทำไม่ได้
เพราะอ่านยังไงก็จำมิได้ อยากจะถามเหมือนกันว่าอ่านยังไงให้จำได้
แม้จะรู้ดีว่าเอนไม่ติดไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิตแต่ว่าการเอนติดเป็นจุดเริ่มต้นที่หวังไว้ในอนาคตที่สดใสแต่ว่าดันมาพังซะเนี่ยสิ
สิ่งที่ตอนนี้รับรู้คือไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกในชีวิต
มันจะต้องไม่มีหนที่ 2 อีกแล้ว