Doshite - ทำไมกันนะ

ฉันก็แค่รู้สึกว่าสิ่งที่พูดน่ะมันอาจจะถูกก็ได้
อย่าแข่งกับคนอื่นแต่จงแข่งกับตัวเอง
การที่เรามองคนอื่นเป็นเหมือนเป้าหมายเป็นฐานของเรา
มันอาจจะทำให้เราก้าวไปสู่ประตูของความสำเร็จ
ดังหวังได้  แต่ว่าแล้วจิตใจล่ะ
จิตใจมันเป็นแบบไหนกันนะ
การที่เราคิดแต่จะข้ามฐานจะเหยียบฐานแล้วก้าวไปให้ได้น่ะ
จิตใจคงจะเต็มไปด้วยความอึดอัดและกดดันแน่ๆ
มันดีแล้วจริงๆใช่ไหมที่จิตใจของเราตกต่ำแบบนั้น
ลองมองมาที่ตัวเองไม่ดีกว่าหรอแข่งกับตัวเราเอง
สู้กับตัวเราเองไม่ต้องอึกอัด กดดันกับมาตราฐานของคนอื่น
มองมาที่ตัวเราแล้วบอกกับตัวเองว่าเราต้องเป็นคนใหม่
ไม่ใช่ "จะ"แต่เป็น "ต้อง" ต่างหากล่ะ

เคบไหม
...เวลาเรามองย้อนกลับไปคิดว่าตัวเองควรทำแบบนี้
ควรทำอย่างนี้น่าจะดีกว่านี้ มันมักจะเป็นแบบนี้ตลอด
แต่ว่า...เราไม่สามารถหยุดสิ่งที่ทำไว้กลางคันได้
ตอนนี้ฉันทำอะไรอยู่ ? ฉันควรทำอย่างไรในตอนนี้?
ในที่สุดเราก็ทำได้เพียงสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราเท่านั้น
แต่การทำเช่นนั้นเธอจะได้เห็นแสงสว่างที่อยู่ปลายอุโมงค์
เพราะฉะนั้นจงเชื่อในสิ่งที่ทำ...

อะไรหลายๆอย่างน่ะมันทำให้ฉันคิดว่าชีวิตมีเรื่องราวอีกยาวไกล
ที่เราต้องเผชิญถึงแม้ปัญหาตอนนี้คือเรื่องเรียน
แต่ว่า...การเรียนไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต
มันอาจจะเป็นวิกฤตช่วงหนึ่งของชีวิต
แต่ว่าเราต้องผ่านมันไปให้ได้ 
ด้วยตัวเราที่เปลี่นแปลงไปจากเดิม

สิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้คือการอ่านหนังสือ
ถึงจะกังวลเรื่องเวลา เรื่องข้อสอบ บลาๆๆ+++
แต่ว่าสิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้คืออ่านหนังสือ
แค่อย่างเดียวเท่านั้น...

....ฉันต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนใหม่....